Życie obrzydło mojej duszy,
przedstawię Jemu swą sprawę,
odezwę się w bólu mej duszy!
Nie potępiaj mnie, powiem do Boga.
Dlaczego dokuczasz mi, powiedz!

Materiały:
cytat z Pismo Święte Starego i Nowego Testamentu, Poznań 1990
obraz: Z. Beksiński, Bez tytułu ,lub jak kto woli Szkielet Hug 2000

###

Chcąc jak najlepiej wypełnić obywatelski obowiązek postanowiłem przyjrzeć się każdemu z kandydatów:

- Bronisław Komorowski – człowiek z życiorysem, patriota ale też typowy polityk. Wykorzystuje Palikota i durną młodzieżówkę do swoich celów. Czy naprawdę sztabowcy nie zdają sobie sprawy, że takie zagrywki łatwo rozszyfrować?

- Jarosław Kaczyński – polityk skuteczny, wierny swoim zasadom, patriota. Nie zjawił się na debacie zorganizowanej przez studentów UW, by potem odrzucić propozycje debaty z  Komorowskm, argumentując to potrzebą dyskusji w szerszym gronie (WTF?!). Tak nawiasem mówiąc: wierzycie w jego przemianę ?

- Grzegorz Napieralski – polityk z młodszego pokolenia. Jedyny w gruncie rzeczy aktywny kandydat. Podobnie jak czołówka stara się nie ujawniać swoich poglądów, ściśle związany z lewicowym betonem.

- Andrzej Olechowski- doświadczony polityk, minister finansów i SZ, człowiek elokwentny i całkiem racjonalny.  Gdy rano przegląda się w swoim lustrze to mdleje wskutek tak olśniewającego widoku. Współpracował z komunistycznymi władzami.

- Andrzej Lepper – polityk który swoimi rękoma wypracował dojście na szczyt. Chce by każdemu żyło się dobrze. Nie wierzy w możliwość zgwałcenia prostytutki. Swój ziom.

- Marek Jurek – jedyna chyba osoba w towarzystwie dla której najważniejsze są ideały. Nie wahał odejść się na polityczną emeryturę w momencie gdy musiał głosować wbrew swemu sumieniu. Niestety momentami skrajny, co budzi niechęć także jego potencjalnych zwolenników.

- Bogusław Ziętek – wykorzystuje związki dla politycznej kariery. Tyle mam do powiedzenia na jego temat

-  Kornel Morawiecki – wydaję się że człowiek porządny, wierny zasadom, niestety nic konstruktywnego, ni szczególnie zachęcającego nie głosi.

- Janusz Korwin-Mikke - polski Ron Paul. Człowiek o libertariańskich poglądach mający proste rozwiązanie na wszystko: amputacja. Głosi hasła na które szczególnie podatna jest młodzież.  Niestety, kary cielesne, sędziowie w perukach i inne ekstrawaganckie pomysły nie przemawiają do mnie. Podobnie jak w przypadku Komorowskiego- flame jego zwolenników jest drastycznie irytujący.
- Waldemar Pawlak – umiarkowany polityk z wieloletnim stażem. Twórca polityki miłości. Niestety, wątpię czy potrafiłby uderzyć pięścią w stół w obronie naszych interesów. No i ten nepotyzm…

-Napoleonid- człowiek z charakterem.  Ceniony publicysta. Konsekwentnie dążący do swych celów, o wysokich standardach moralnych. Dzięki jego staraniom Polska została przyjęta do UE oraz NATO. Cały naród jest dumny z takiego męża stanu. Szef jego kampanii wyborczej- Torlin, nieustannie ponagla go w celu osiągania nowych politycznych szczytów.

Myślę, że  tym krótkim podsumowaniem pomogłem niezdecydowanym wyborcom.

Imię: Napoleon

Nazwisko: Bonaparte

Dlaczego studiujesz historię: Pasja

Wymień swoje zainteresowania: Polityka, historia, sztuka, filozofia, kobiety, gry online

W jaki sposób realizujesz swoje pasje/hobby: Studiuję historię

Co chciałbyś powiedzieć o sobie koleżance/koledze:  Jestem fajny

Dlaczego bierzesz udział w spotkaniach koła naukowego: W celu pogłębienia pasji

Czy uczestnictwo w kole naukowym poszerza Twoją wiedzę: Tak. Prowadzimy rozmowy na dziwne tematy

Czy uczestnicy koła naukowego różnią się czymś od swoich kolegów? Jeśli tak to czym: Tak. Mają specyficzne poczucie humoru.

Podaj trzy cechy, które winien posiadać osoba biorąca udział w działaniu koła naukowego:

Wysoki

Niebieskooki

Blondyn

Podaj pięć charakteryzujących Cię cech:

Meżczyzna

Student

Dwunożny

Znawca tematyki chorób wenerycznych i prostytucji w średniowieczu

Sumiennie wypełniający ankiety

Postarałem się w miarę rzetelnie przytoczyć(a raczej sparafrazować ) ankietę przygotowaną przez naszych socjologów, a podaną uczestnikom różnorakich kół naukowych.

Hmmm…czy wspominałem kiedyś, że jestem sceptyczny wobec takich badań?

Czy oddałbyś życie za biało-czerwone barwy? Poświęciłbyś się dla swej wiary?

Od zamierzchłych czasów człowiek człowiekowi był wilkiem.Wiele pokoleń oddało życie za rodzime „sz,ż,dż,cz”. Była to walka nie tylko o język, lecz także o wspólne ideały, wartości. Raz w imię boga Marduka, raz w imię panującego syna boga. Gdy idea obrony cywilizacji poczęła odchodzić w niepamięć, zastąpiono ją obroną ziemskiego pomazańca i jego dynastii. Na wskutek oświeceniowego przewrotu na sztandary wyniesiono różnorakie „-izmy”. Gdy ukazuje się nam obraz maszerującego piechura, święcie przekonanego o własnej racji, to będąc między Scyllą rzeczywistości a Charybdą idei, nie dajmy się zwieść w imię interesów „grupy trzymającej władzę”. Opuśćmy głowy i róbmy z pasją to do czego mamy powołanie. Chyba, że…

Zbieram, chwytam w ręce,

Słodko, odurzeniem mieniący się bukiet,

Otwarte drzwi, zamknięta brama,

Powiedzcie mi, kiedy zakwitną bzy…

Cicho, bezwonnie, to maj?

Z uścisku zieleni, wyłania się kwiat,

Lecz to nie ten kwiat,

To nie ten maj,

Zamknięte drzwi, zamknięta brama,

Powiedzcię mi, kiedy znów zakwitną bzy…

„Stein, dwudziestotrzyletni kapral z Dayton, jako pierwszy otrzymał Medal Honoru na Iwo Jimie. Na tę ryzykowną misję uzbroił się w ręczny karabin maszynowy, który wymontował z samolotu i przerobił na szybkostrzelną broń ręczną. Gdy jego towarzyszy uziemił zmasowany ostrzał Japończyków, Stein wstał, by ściągnąć na siebie nieprzyjacielski ogień i umożliwić kolegom zajęcie pozycji. Ale to była dopiero rozgrzewka. Następnie zaatakował w pojedynkę pobliski bunkier. Zrobił kilka takich wypadów, zabijając z bliska dwudziestu żołnierzy wroga. Gdy skończyła mu się amunicja, zrzucił hełm i buty i popędził boso na plażę, by uzupełnić zapasy. Pokonał tę odległość ośmiokrotnie, za każdym razem wynosząc w bezpieczne miejsce rannego człowieka. Później osłaniał jeszcze wycofanie swojego plutonu na pozycję kompanii, mimo że japońskie pociski dwukrotnie wytrąciły mu broń z ręki.”

„Sztandar chwały” James Bradley, Ron Powers. Poznań 2007

Zwykły człowiek to czy szaleniec? Czy w imię obrony własnych kolegów, bądź ochrony ojczyzny zdołałbyś się na tak heroiczną(chorą?) postawę? Historia pokazuje wiele takich sytuacji, nasza „ojczyźniana” historia ma ich aż w nadmiarze. Inne to były czasy, bądź co bądź odległe, inne. Dzisiaj stajemy wobec innych poświęceń. Bo czy nie jest heroizmem wychowywanie z uśmiechem na twarzy i anielską cierpliwością autystycznego dziecka, które nigdy nie powie świadomie „Kocham Cię mamo!”? Czy nie jest heroiczną postawa niepełnosprawnego, który mimo przeszkód architektonicznych uparł się by studiować i zdobyć wykształcenie? Każdy z nas jest herosem we własnej walce, w walce by dodać szczypty dobra, uśmiechu do tej mętnej zupy dnia codziennego. Niektórzy uważają że zło jest współistotne dobru, niczym jing i jang , inni że to „skutek uboczny” wolnej woli człowieka. Ja wiem jednak że nigdy na tym ziemskim padole nie zniknie…i chyba dobrze.

Rzecz podobna ma się z całą dziesiejszą polityką. Obama krzyczący „CHANGE” na wystawnym przyjęciu współczesnej wersji oligarchii, Tusk wyznaczający nowe normy wywalając Piskorskiego z PO a następnie bagatelizując Pawlaka, który bezczelnie mówi że utrzymywanie kolesi i kochanki z pieniedzy podatników jest zjawiskiem godnym pochwalenia! Podobnie nasz kochany prezydent, który niczym mąż stanu popiera Sikoskiego zachowującego się wobec niego jak smarkacz( choćby afera z pożyczoną „stówą”), by następnie wytargować ciepłą posadę dla jakże kompetentnej Fotygi, czy Jarosław Kaczyński niedawno obrażający internautów, który przeistoczył się w usera wysyłającego nam fajne emoty…

I jak tu wierzyć w demokracje?

Pozostaje nam pytanie czy zostaje coś innego? Podczas moich ostatnich ćwiczeń z historii nowożytnej ćwiczeniowcy zapytali się nas który to ustrój jest wg was najlepszy? Padały różne opinie, mi sie natomiast nasuwała jedna i chyba oczywista odpowiedz- każdy ustrój jest z założenia zarówno utopią jak i jej zaprzeczeniem. Wszystko zależy właśnie od nas a skoro mamy demokracje to uczyńmy z nią demokrację ateńską! Łatwo powiedzieć gorzej zacząć od siebie …